Planning NPI en Het Witte Applaus

    Nico van den Bergh
    • Iedereen (publiek zichtbaar)
    Door Nico van den Bergh 1955 dagen geleden Reacties (2)
    Planning NPI en Het Witte Applaus

    Beste Allemaal,

    Zoals beloofd, ben ik begonnen met het opzetten van een planning om ideeën, die op dit forum zijn geoppperd, te kunnen omzetten in daden.

    Mijn eerste pogingen daartoe liepen echter vast!
    De eerste keer gebeurde dat, doordat ik zo nauwgezet mogelijk alle voorgestelde veranderingsvoorstellen, op alle genoemde beleidsterreinen, wilde opsommen.
    In een aantal gevallen overlapten zaken elkaar -in mijn beleving!- echter; en in andere gevallen had ik het idee dat zaken hiaten vertoonden. Al snel was ik meer bezig met uitzoeken wat die doublures en hiaten dan waren, dan met het opzetten van een raamwerk voor een planning.

    Ik besloot, om het over een andere boeg te gooien, en een planning-raamwerk op te zetten op basis van prioriteiten. Inmiddels had ik echter zo veel aanknopingspunten, dat ik het heel moeilijk vond om keuzes te maken.

    Gelukkig begon het mij ook te dagen, dat ik op deze manier wel een heel groot persoonlijk stempel zou drukken op/ een heel subjectieve interpretatie zou geven van de benodigde planning, hetgeen misschien juist tot ongewenste discussies zou kunnen leiden!

    De dag waarop ik dat inzicht verwierf, ging ik naar een soort 'kick off'-bijeenkomst van Het Witte Applaus (HWA), waar mijn vermoeden werd bevestigd.
    HWA beoogt op een speelse manier aandacht te vragen voor alles waarover mensen zich bezorgd maken EN waar ze verandering in willen brengen. De uitvoering van HWA vindt plaats door met zo veel mogelijk mensen, allen in het wit gekleed, gedurende een bepaalde tijdspanne -bijvoorbeeld: van 2 tot 4- naar een bepaald gebied (een stad, een park, een druk winkelgebied; noem maar op) te gaan en dan allemaal op eigen gelegenheid een beetje gaan rond dwalen. Telkens wanneer deelnemers aan HWA elkaar tegen komen, gaan ze een seconde of 10 staan applaudiseren en dwalen vervolgens weer verder. Als passanten vragen waar dat voor is, leggen de deelnemers uit dat het applaus bedoeld is voor elk maatschappelijk doel of elke maatschappelijke organisatie die ZIJ (die passanten) belangrijk genoeg vinden!

    Tijdens de bijeenkomst van HWA kwamen dezelfde vragen aan de orde als die ik mijzelf hed gesteld. In plaats van vooraf een top tien of iets dergelijks samen te stellen van doelen en organisaties, kozen we ervoor om te beginnen met de campagne; en het publiek gaandeweg daar invulling aan te laten geven, in de verwachting dat er uit die 'input' -of vanuit de actualiteit- vanzelf wel een aantal onderwerpen naar boven komt drijven!

    Verder besloten we om slechts één "eis" aan die 'input' te verbinden: het moet positief geformuleerd zijn (dus: niet ergens TEGEN). Allen achtten we het namelijk belangrijk dat mensen zich vanuit hun persoonlijke overtuigingen achter een doel of organisatie kunnen scharen. Dan voelen ze zich meer betrokken dan wanneer ze (eerst) worden verplicht om een vorm van consensus te bereiken!

    Naar aanleiding van het artikel van André Nijssen ontspon zich op dit platform (of eigenlijk: op e-mail) een discussie waarin deelnemers elkaar 's bijdragen wilden nuanceren, corrigeren of aanvullen.
    Op zich is elk van die bijdragen waardevol, want degene die het inbracht deed dat vanuit zijn unieke persoonlijke visie.
    Maar voor het DOEL dat NPI-Pleio wil bereiken is het nadelig omdat de discussie suggereert dat er eerst een compromis moet worden gevonden alvorens er tot concrete actie kan worden overgegaan!

    In plaats daarvan wil ik suggereren dat iedereen zijn/haar eigen bijdrage beschouwt als een deelproject, met zijn eigen subdoel! En/en dus, in plaats van of/of!
    Voor elk van die (deel)projecten/ (sub)doelen kan ik wel planningen maken -aan de hand van de eerder door mij geformuleerde vragen; en die planningen kan ik dan samenvoegen tot één integrale planning!

    Bovendien wil ik graag NPI Pleio aanmelden bij HWA als een initiatief om voor te applaudiseren!

    Met hartelijke groet,
    Nico van den Bergh



    Reacties

    Volgorde van reacties: Aantal: Automatisch laden:
      • Peter Schuttevaar
        Peter Schuttevaar 1955 dagen geleden
        Inspirerende aanpak Niico! Dank je wel!
         
        Ik las je bericdht vanochtend tijdens het ontbijt. Toen ben ik de laatste stukjes van mijn schutting gaan schuren en repareren zodat ik die straks kan gaan schilderen. Nu zit ik bij wijze van pauze met een kopje koffie aan de laptop. Dit is waar ik aan dacht tijdens het knutselen aan mijn schutting:
         
        HWA heeft een formule bedacht. En vorm van samenkomen die aanspreekt. Wij van NPI hebben ook een formule maar die is nogal ingewikkeld. Als we die nu eens tot de essentie terug kunnen brengen. Dan kan de aanpak van Nico wellicht werken. 
         
        Als je nu naar de essentie van het stuk van André kijkt, dan is de boodschap: wij creëren vaak te complexe oplossingen/regels die niet dienstbaar zijn aan diegene voor wie we ze maken (maar wel aan ons zelf of aan onze vrienden). Als je naar de essentie van de gouden cirkel kijkt, dan is de boodschap: door nieuwe verbindingen te maken of door bestaande verbindingen te verbeteren (of te verwijderen) kan je een begin maken met het afbouwen van de complexiteit.
         
        beeldend: André beschrijft eigenlijk een cathedraal waar allerlei kerkgangers maar bijgebouwtjes, ondertunnelingen, versierselen en inhammen gemaakt hebben. De dragende constructie wordt hierdoor ernstig belast en aangetast maar men vreest dat opruimwerkzaamheden de boel zullen laten instorten (men vreest dat de patient te zwak is voor de genezende ingreep). Ik beschrijf in mijn stuk hoe men de basisconstructie meer stevigheid kan geven door verbindingen te verbeteren (en hoe men zo een begin kan maken met het verwijderen van alle onnodige tierelantijnen).
         
        Als je deze twee boodschappen bij elkaar optelt dan krijg je de volgende twee basiselementen. 
        - Complexiteit (van regelgeving) kan duiden op een verstoorde relatie (gebrekkige dienstbaarheid).  
        - Door de relatie te herstellen (of veranderen) ontstaat ruimte om de complexiteit af te bouwen.
         
        De basisvraag die wij stellen is dan (populair verwoord): Met wie of wat heb jij zo'n moeizame relatie dat je hele complexe oplossingen/regels nodig denkt te hebben om die relatie werkende te houden?  (voor regelgevers kan die vraag ook luiden: tussen welke partijen veronderstel jij een zodanig moeizame relatie dat je .......... en dan verder hetzelfde)
         
        Onze formule zouden we een 'eenvoudskring' kunnen noemen. Dat is een kringgesprek waarin jij met een aantal vrienden, collega's, vakbroeders, afdelingen etc.. jezelf de volgende vragen stelt:
        - waar heb ik / hebben wij de zaak (regels/afspraken/contracten,etc..) nogal complex gemaakt?
        - wat zegt dat over de relatie die wij met de betrokken partij(en) hebben (voor regelgevers: wat zegt dat over de relatie die wij tussen de betrokken partijen veronderstellen)?
        - wat kunnen we doen om die relatie te verbeteren?
         
        Na het verbeteren van de relatie kan dan in vervolgbijeenkomsten bekeken worden hoe men samen, in het licht van die verbeterde relatie, de regels/oplossingen gaat aanpakken. Verslagen van eenvoudskringen komen dan op de webstie van NPI zodat eenvoudskringen van elkaar kunnen leren. De eenvoudskring werkt in alle geledingen van de samenleving en kan dus breed aanspreken.
         
        Ik heb nu aan jullie allemaal de volgende vragen:
        - wie vind het een goed idee om in september zelf zo'n eenvoudskring te houden? (dus op onze vergadering)
        - wie vind het leuk om deze formule aan te slijpen, aan te vullen, etc... (als ie maar niet complexer wordt)
        - wie wil er zelf zo'n eenvoudskring organiseren (in zijn eigen relatienetwerk, als onderdeel van onze reis op weg naar het jaar van de eenvoud).
         
        Met vriendelijke groeten van Peter Schuttevaar
        • Nico van den Bergh
          Nico van den Bergh 1955 dagen geleden

          Beste Allemaal,

          Aan wat de beide Peters vandaag per e-mail schreven, kan ik nog het volgende toevoegen:
          1) als mensen vragen hebben over regelgeving (bijvoorbeeld: omdat het in de praktijk niet goed werkt), dan zijn ze -inderdaad!- eerder geneigd om het nog complexer dan eenvoudiger te maken! Om een voorbeeld te geven: bij een niet met name te noemen overheid werkte ik mee aan een project voor de invoering van een ge-automatiseerd systeem waarmee ambtenaren zelf een deel van personele mutaties (zoals: verlof opnemen) en onkostendeclaraties en dergelijke konden verwerken. Deze organisatie was verdeeld over circa 100 locaties die allemaal, in de loop der jaren, "plaatselijke gebruiken" tot regel hadden verheven. Het project had 5 procesbegeleiders in dienst, die al die locale gewoonten trouwhartig inventariseerden, deze registreerden in een z.g. 'issuelog'; en daar vervolgens, in de project team overleggen, in alle ernst hun bezorgdheid over uitspraken, omdat het zo veel werk zou zijn om dat allemaal te automatiseren. Op een dag kreeg ik dat log in handen en van de circa 700 (!) 'issues' die daarin stonden, heb ik er circa 500 meteen geschrapt, omdat ze in strijd waren met ARAR of het Burgerlijk Wetboek!
          2) Het bij 1) genoemde kon ik gemakkelijk doen, omdat het mijn vakgebied is. Er zijn echter veel andere vakgebieden en beleidsterreinen waar ik weinig of niets vanaf weet.

          In plaats van te verlangen dat iedereen dat iedereen van het NPI zichzelf eerst ieder vakgebied en beleidsterrein voldoende eigen maakt, teneinde tot een integraal plan voor de vereenvoudiging van ALLE wet- en regelgeving in Nederland te komen (zoals mijn eerste insteek was, en waarin ik dus vastliep!) wil ik voorstellen dat iedereen begint met te kijken naar disciplines waar hij/zij veel verstand van heeft.
          Ieder kan dan voor zich beginnen met te kijken hoe de wet- en regelgeving voor die disciplines kan worden vereenvoudigd; en vervolgens kunnen we dan, aan de hand van de vier hoofdvragen die ik eerder formuleerde, daar een plan voor maken (Hoe lang denk je daarmeebezig te zijn en welke hulp ga je daarbij nodig hebben?).

          Je zult zien, dat er dan -enerzijds- overlappingen met andere disciplines gaan optreden; en -anderzijds- zul je erachter komen dat sommige disciplines nog over het hoofd waren gezien.
          Maar op basis van voortschrijdend inzicht verwacht ik, dat juist die overlappingen goede indicatoren zullen zijn voor de relevantie van regels!
          Op zichzelf staande regels zouden namelijk, eigenlijk, alleen maar mogen voorkomen in hele autonome gevallen . . .

          Om nog meer van deze spits af te bijten:
          Disciplines waar ik mij graag over zou willen ontfermen, zijn:
          - financiële en fiscale wet- en regelgeving;
          - penitentiaire beginselenwet, vreemdelingenwet en alle daarmee relevante wet- en regelgeving in de Strafrechtketen en de Vreemdelingenketen.

          Met zonnige groet,
          Nico

        Reageren is alleen mogelijk voor aangemelde gebruikers