Hoe onvrij de vrije markt soms kan zijn

    Reyer Brons
    • Iedereen (publiek zichtbaar)
    Door Reyer Brons 116 dagen geleden
    Hoe onvrij de vrije markt soms kan zijn

    Peter van Hoesel, 27 juli 2019

    We kunnen dagelijks in de krant lezen, hoe belangrijk de werking van de vrije markt is voor de consument. Voor het ministerie van EZ is marktwerking een van de belangrijkste beleidsissues.
    Maar hoe vrij is de markt eigenlijk? Laat de hier gegeven lijst voorbeelden, die nagenoeg eindeloos is uit te breiden, eens op u inwerken.

    Wie geld haalt in het buitenland ontkomt niet aan een, zeker bij kleine bedragen, forse vergoeding die alle banken daarvoor vragen.
    Wie zich verzekert tegen ziektekosten ontkomt niet aan de tariefstijgingen die worden veroorzaakt door mensen die bewust riskant leven.
    De consument die wars is van zegeltjes en air miles moet gewoon meebetalen aan de diverse loyaliteitsprogramma’s in detailhandel.
    In dorpen waar slechts een enkele winkel is betalen de minder mobiele ouderen de hogere prijzen van die winkel.

    Een spoorwegverbinding of regionale busverbinding wordt altijd door slechts één bedrijf aangeboden; over de tarieven valt niet te onderhandelen.
    Leerboeken moet je aanschaffen als je onderwijs wilt volgen en over de prijs kun je niet onderhandelen.
    De sterk gestegen topinkomens bij de grote bedrijven worden door de consument betaald, of hij wil of niet.
    Wie nooit kopieert betaalt mee aan kopieerrechten die gekoppeld zijn aan de aanschaf van geluidsbandjes.
    TV reclame van met name grote bedrijven wordt door de consument opgebracht, of hij dat nu wil of niet.

    Wie tankt tijdens een Europese vakantierit betaalt de hogere prijs op de autosnelweg of de prijs van omrijden naar een stadje in de buurt.
    Alle klanten betalen mee aan de schade ten gevolge van winkeldiefstal, breuk en verlies, omdat dit in de prijzen wordt doorberekend.
    De enorme winsten van de grote multinationals worden betaald door de consument, die onvoldoende macht heeft om lagere prijzen te bedingen.
    Als je eenmaal in handen van Windows bent gevallen, kom je daar niet meer van af, ook wanneer je dat graag zou willen.

    Sponsoring van dure takken van sport wordt door de consument betaald, ook als hij helemaal niet van sport houdt.
    Mislukte overnames van grote bedrijven door andere grote bedrijven worden door de consument betaald, of hij wil of niet.
    Goede woningen zijn nogal schaars, je hebt als koper dan geen verweer tegen de sterk gestegen vraagprijzen en de nog sterker gestegen biedingen van concurrent kopers.
    De kosten van hypotheekbemiddelaars worden door de maatschappijen op onzichtbare wijze doorberekend, ook wanneer geen gebruik wordt gemaakt van een bemiddelaar.

    Aan de maandelijkse energierekening valt moeilijk te ontkomen en al evenmin aan de jaarlijkse prijsstijgingen.
    Door de invoering van de mobiele telefonie maken ook ouderwetse bellers hogere kosten, omdat velen alleen nog maar mobiel bereikbaar zijn.
    Er zijn maar weinig consumenten die van notarissen, makelaars, advocaten te weten komen, dat je over hun hoge tarieven kunt onderhandelen.

    De economie ontwikkelt blijkbaar een aantal voor consumenten dwingende structuren waar moeilijk vat op te krijgen is. Is een echt vrije markt wellicht een illusie? Zitten er ergens (natuurlijke?) grenzen aan de vrijheid van de markt? En waar kan de overheid aangrijpingspunten vinden die tot een grotere keuzevrijheid leiden?

    Marktwerking is niet het eenvoudigste beleidsterrein voor de overheid.

    Reageren is alleen mogelijk voor aangemelde gebruikers